Scars...

"Τρόποι για να προστατέψεις την καρδιά σου από φυσικές αρρώστιες υπάρχουν πολλοί...Γυμναστική, υγιεινή διατροφή και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλα πράγματα...Ένας γαμημένος τρόπος για να την προστατέψεις από τα σημάδια που σου αφήνουν οι γρατζουνιές από τα νύχια του έρωτα γιατί δεν έχει βρεθεί;" Αυτή η σκέψη στριφογύριζε σαν σκοτεινή δίνη, έτοιμη να τον καταπιεί, μέσα στο κεφάλι του! Για ακόμη μια φορά προσπαθούσε να μαζέψει τα θρυμματισμένα κομμάτια και για πολλοστή φορά θα προσπαθούσε να τα κολλήσει ένα προς ένα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν θα ήταν όπως παλιά! Γιατί η καρδιά είναι σαν το γυαλί...Δεν ξανακολλάει, οι ρωγμές φαίνονται, υπάρχουν, πληγώνουν...Ήταν σίγουρος ότι είχε βρει αυτό που έψαχνε...Μέσα από συζητήσεις και συνδιαλέξεις είχε καταλάβει ότι αυτό το άτομο θα έπαιζε κάποιο σημαντικό ρόλο στη ζωή του...Το ίδιο πίστευε κι εκείνο, ή τουλάχιστον έτσι έλεγε!Ο ρόλος τελικά αποδείχτηκε...ρόλος κομπάρσου, και κακού κομπάρσου, από αυτούς που εμφανίζονται για λίγα δευτερόλεπτα να μεταφέρουν ένα κακό μήνυμα και μετά εμφανίζονται μόνο στους τίτλους τέλους κάτω κάτω...Αλλά το στίγμα του το άφησε, έκανε αισθητή την παρουσία του και δύσκολα θα ξεχαστεί...Πολύ δύσκολα...Η γρατζουνιά που έκανε αποδείχθηκε αρκετά βαθιά και δύσκολα θα επουλωθεί!Γιατί το θέμα ήταν ότι δεν ήταν άμεση, αλλά αργή και επώδυνη...Δεν ήταν μια κι έξω!Όχι...Ξεκίνησε σαν χάδι, σαν απαλό άγγιγμα, αλλά το νύχι άρχιζε σιγά σιγά να μπήγεται όλο και πιο βαθιά, ώσπου με μια απότομη κίνηση έσκισε το περίβλημα, δημιουργώντας ένα κόκκινο ρυάκι...Ένα ρυάκι που περιείχε συναισθήματα, σκέψεις, ελπίδες και όνειρα!Και τα έβλεπε εκεί, να ξεχύνονται, να κυλάνε μακριά από αυτόν...Προσπάθησε όμως να καλύψει αρχικά με το χέρι του την πληγή έτσι ώστε να παραμείνουν κάποια από όλα αυτά που ένιωθε μέσα εκεί...να τα κρατήσει ζωντανά, έστω και την τελευταία στιγμή...Το κατάφερε...Και? Η ζημιά είχε γίνει...

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε...

Με την φίλτατη Bliss δημιουργήσαμε το Fucked Up Generation και περιμένουμε επισκέψεις! ;)

No one can escape from Tag Virus...

Κι εκεί που έλεγα ότι γλίτωσα την ίωση που κυκλοφορεί αυτόν τον καιρό με το φονικό όνομα "Ταγκάρισμα" ήρθε όχι ένας, αλλά δύο συνάδελφοι bloggers να με "ταγκάρουν"...Η κυρία bereniki και η κυρία Terrangirl...Τώρα αν πω ότι τις ευχαριστώ κι ότι είμαι ευγνώμων για αυτό θα πω ψέματα...Ποτέ δεν μ'αρεσαν τα chain letters και γενικότερα αυτά που έχουν συνέχεια...Αλλά επειδή δεν θέλω να γίνομαι σπαστικός θα το κάνω...Αν και θα το κάνω πολύ σύντομα και περιεκτικά!

1. Είμαι χαδιάρης...Μ'αρέσει να με χαιδεύουν και να μου μιλάνε γλυκά...(:$)

2. Μ'αρέσει η βροχή και γουστάρω πολύ όταν βρέχει να ακούω ήρεμα τραγούδια και να κοιτάω από το παράθυρο...

3. Θέλω να αρχίσω γερμανικά...(Αφορμή ήταν οι Rammstein αλλά γενικότερα μ'αρέσουν σαν γλώσσα)

4. Μ'αρέσει να γράφω καταθλιπτικά για θανάτους, έρωτες, θρήνους, αλλά στη ζωή μου είμαι σχετικά χαρούμενο άτομο...Ειδικά σε παρέα, είμαι η ψυχή της... (Άλλο ένα και τελειώσαμε)

5. Ενθουσιάζομαι σχετικά εύκολα και μου την σπάει πολλές φορές γιατί φρικάρω χωρίς λόγο και νιώθω ότι πονάω, χωρίς να αξίζει! (Τέλος!!!!!!!)

Οι επόμενοι θα είναι: urban-tulip, fragile, no way out, see you on the dark side και Ανατολή

Loneliness inside...

Καθόταν μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, αλλά κοιτούσε το απόλυτο κενό...Τα χέρια του, στο πληκτρολόγιο, αλλά η σκέψη αλλού, κάπου ακαθόριστα, απροσδιόριστα, σπασμένη, κομματιασμένη, σαν κι αυτόν, σαν τη ψυχή του...Ψυχή και σκέψη είχαν γίνει για μια στιγμή ένα και μετά μεταλλάχθηκαν σε θρύψαλλα που κείτονταν νεκρά γύρω του...Θεώρησε πολύ δύσκολο, έως αδύνατο, να προσπαθήσει να τα μαζέψει και να τα ξανακολλήσει...Και να το έκανε αυτό, ποτέ δεν θα ήταν όπως πρίν, στην εντέλεια...Ποτέ...Θα υπήρχαν ραγίσματα, γρατζουνιές, κενά...Ποτέ όπως πρίν...Ένιωθε χαμένος, τα δάχτυλα του άρχισαν να πατάνε πλήκτρα, χωρίς να θέλουν να πουν κάτι...Δεν έγραφε το μυαλό του, έγραφε το μέσα του, έγραφε ο εσωτερικός του πόνος, ο εσωτερικός του φουρτουνιασμένος ωκεανός έψαχνε για ένα απάγγειο...Η λέξη ΒΟΗΘΕΙΑ σχηματίστηκε στην οθόνη...Ανταπόκριση πουθενά...Όσο και να φώναζε, όσο και να ούρλιαζε, όσες φορές και να επαναλάμβενε τη λέξη, κανείς δεν θα τον άκουγε...Κανείς δεν θα ήταν εκεί για να τον ακούσει...Ποτέ κανείς δεν ήταν εκεί γι αυτόν!
Κοίταξε την οθόνη και σκέφτηκε να την σβήσει...Δίστασε...Ήλπιζε ότι κάποιος θα εμφανιζόταν, κάποιος που θα του έδινε το χέρι του, να τον τραβήξει από τον βούρκο, από την άβυσσο...Ήλπιζε ότι θα φανεί αυτή...Την περίμενε...Αυτή, τον είχε ζωντανέψει...Του χάρισε ζωή, πνοή, νόημα...Ήταν απλά η εναυσματοδότρια του, ο αφέτης που πάτησε τη σκανδάλη και τον έκανε να ξεκινήσει να τρέχει στην κούρσα που ονομάζεται "ΖΩΗ"...Μέχρι τότε περπατούσε...πολλές φορές σερνόταν...Τώρα είχε αρχίσει να τρέχει, να περνάει τα εμπόδια και να αφήνει τα πάντα και τους πάντες πίσω του...Και ενώ όλα έδειχναν πως θα κατάφερνε να συνεχίσει με τον ίδιο ενθουσιασμό και τον ίδιο ρυθμό, ξαφνικά ένα εμπόδιο, αναδύθυηκε από το πουθενά, σαν βγαλμένο επίτηδες από τους αντιπάλους του...τα χασε...δεν μπόρεσε να το υπερπηδήσει, δεν είχε τη δύναμη...σκόνταψε, έπεσε και σύρθηκε...Είχε επιστρέψει...κι αυτή πουθενά...Ούτε στα όνειρα του δεν ερχόταν πια, μισούσε τα όνειρα του χωρίς αυτήν...Δεν ήθελε να βλέπει όνειρα, δεν είχαν αξία αφού εκείνη δεν έπαιζε κάποιο ρόλο μέσα σε αυτά, έστω κομπάρσου...Πως θα τελείωνε?...Θα τελείωνε?Δεν ήξερε, δεν ήθελε να μάθει...Δεν θα άντεχε να ξέρει...Θυμόταν αυτό που του χε πει και γέλασε..."Αγάπη δεν είναι δύο άνθρωποι να κοιτάζουν ο ένας τον άλλο, αλλά να κοιτάνε και οι δύο μαζί προς την ίδια κατεύθυνση"...Γέλασε γιατί πια συνέβαινε το άκρως αντίθετο...Όχι μόνο δεν κοίταζε ο ένας τον άλλον, αλλά οι κατευθύνσεις τους, βρίσκονταν σε εντελώς αντίθετη φορά...Γιατι ήρθαν έτσι?Γιατί κράτησε τόσο λίγο...? Η λέξη που είχε πλητρολογήσει προηγουμένως, ήταν η τελευταία του...Δεν θα ξανάγραφε, τίποτα και πουθενά...Δεν ήθελε άλλωστε...Δεν του χρειαζόταν...Εξάλλου ο χρόνος είχε ήδη αρχίσει να μετράει αντίστροφα...Δεν του έμεναν παρα λίγα λεπτά ή όπως προτιμούσε, δεν του έμεναν παρά μερικά δευτερόλεπτα...Πάντα ήθελε να μιλάει για τα μικρά πράγματα...Αυτά που έδιναν αξία στην ζωή...Όχι στη δική του, η ζωή του είχε μικρή αξία...όσο ένα κουτί ασπιρίνες...Γι αυτό προτίμησε να την τελείωσει έτσι...Να την πουλήσει, ακριβώς όσο έκανε...
Καθόταν μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή...

Bound

Το διαολεμένο γέλιο του, αντηχούσε στους τέσσερις τοίχους του δωματίου...στους τέσσερις τοίχους του μυαλού της, στα κουφώματα, κάτω από τα κύτταρα, μέσα από τους σοβάδες...Διαπερνούσε κάθε τι υλικό και έφτανε στο κέντρο του εγκεφάλου της, εκεί που την έτσουζε περισσότερο, εκεί που ένιωθε ότι ήθελε να ουρλιάξει, πιο δυνατά από κάθε οργασμό που είχε ποτέ στη ζωή της, εκεί που ένιωθε ότι ήθελε να προστάξει κάθε αιμοσφαίριό της να βάλει τα δυνατά του για να την βοηθήσει να σπάσει σε χίλια κομμάτια το γαμημένο γέλιο του, να το κάνει θρύψαλα και μετά να σταθεί από πάνω του να το φτύνει, να το πατάει...και τότε σκεφτόταν θα σταματούσε να ταν γέλιο...Θα ήταν κλάμα, γοερό, παρακαλητό, ικετευτικό, αλλά αυτά μόνο σκέψεις ήταν...Το γέλιο υπήρχε παντού και υπήρχε κι αυτός...κι αυτή στη μέση του δωματιου σε μια καρέκλα...δεμένη, χέρια πόδια, στόμα...Τον έβριζε από μέσα της, αλλά συνάμα τον παρακαλούσε να μην της κάνει κακό! Κι αυτός το ήξερε, το χαιρόταν, γι αυτό γελούσε, γι αυτό καθόταν και το ευχαριστιόταν...απέναντι της, μέσα στα μάτια της, τα βουρκωμένα, θυμωμένα μάτια της...Θα μπορούσε να της κάνει πολλά, να αρχίσει να την γλείφει, να την γδύσει και να την γαμήσει, να την κάνει να νιώσει για μια ακόμη φορά τον petite mort...Αλλά πραγματικά μόνο ένα πράγμα ήθελε, ένα τελευταίο πράγμα επιθυμούσε, μία πράξη, το opus magnus του...το θάνατο της!Ήταν έτοιμος να περάσει από την πύλη των ορίων, από την πόρτα της λογικής και να βρεθεί στα λιβάδια και τις λίμνες της τρέλας, της παράνοιας εκεί που δεν θα τον πείραζε τίποτα, εκεί που θα έκανε χωρίς άγχος αυτό που ήθελε...Το μόνο που ήθελε ήταν το κλειδί για να ξεκλειδώσει αυτά τα αισθήματα, τη χαρά, την ευτυχία!Το κλειδί το κρατούσε ήδη στα χέρια του, ή μάλλον μέσα του, το ήξερε, το ένιωθε, το αισθανόταν καυτό μέσα του να βράζει, να ξερνάει φλεγόμενα βέλη προς κάθε κατεύθυνση, να δημιουργεί πίδακες λάβας....Ο έρωτας του γι αυτήν ήταν πέραν κάθε φαντασίας και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι αυτό...Θα την σκότωνε για να την κρατήσει για πάντα κοντά του, για να μην φύγει ποτέ από τα δεσμά του, θα την φρόντιζε μονάχα αυτός...για πάντα...Δεν άντεχε να τη βλέπει άλλο να υποφέρει!Σκούπισε τον λυσσασμένο ιδρώτα από το πρόσωπο του, σηκώθηκε παραπατώντας και την πλησίασε...Τα μουγκρητά της ουδόλως τον ενδιέφεραν!Ακούμπησε το μαχαίρι στο λαιμό της και δεν το πολυσκέφτηκε, τράβηξε μια και τότε είδε το ζεστό αίμα να πετάγεται σαν νερό από βράχο, σαν πηγή ζωής, τα μάτια της δακρυσμένα είχαν κοκκαλώσει, κοίταζαν το κενό και το σώμα της ακίνητο, ένα σακί...Το αίμα είχε δημιουργήσει λίμνη κάτω...Ξάπλωσε, ακούμπησε με τις παλάμες του το κόκκινο ρυάκι και έπλυνε το πρόσωπο του...Ένιωσε το σώμα της, το χάιδεψε και μάζεψε όλο περισσότερο ερυθρό υγρό μπόρεσε και έλουσε με αυτό το κεφάλι του...Γελούσε...Είχε περάσει τα σύνορα...Κυλιόταν στο γρασίδι, κολυμπούσε στις λίμνες...Ζούσε επιτέλους ελέυθερος...Είχε τελειώσει...Την είχε...Για πάντα μαζί...

Είπες...

Είπες πως θα βρίσκαμε χρόνο...


Είπες ψέματα...




Σίγουρα κάνω το σωστο????

Angelic...

Είχε ξαπλώσει στο κρεβάτι και προσπαθούσε να κοιμηθεί...Είχε κλείσει τα μάτια και από το μυαλό του περνούσαν όλα τα γεγονότα που συνέβησαν την μέρα που πέρασε...Το ραντεβού με την κοπέλα του, η σχολή, η δουλειά...Αυτά όμως άνηκαν ήδη στο παρελθόν. Του ήταν δύσκολο να κοιμηθεί, δεν ένιωθε καλά, κάτι μέσα του, του φώναζε...Όση ήρεμη ήταν η νύχτα, τόσο "φασαρία" επικρατούσε μέσα του. Κάτι θα συνέβαινε, το ήξερε...Στριφογυρνούσε μέσα στα παπλώματα, σαν να φοβόταν, σαν να ένιωθε μια ξένη παρουσία μέσα στο δωμάτιο...Σαν κάτι να τον περιέβαλε. Και τότε άκουσε..Δίπλα από το κρεβάτι του, μία ανάσα κι ένα πνιχτό χαμογελάκι...Έμεινε ακίνητος, η αναπνοή του κόπηκε και η καρδιά του είχε αναπτύξει τρελές ταχύτητες, τόσο που πίστεψε ότι θα ξεκόλλαγε από το σώμα του...Το γελάκι ακούστηκε ξανά και ένας αέρας τον διαπέρασε...Είχε φύγει από δίπλα του. Ή τώρα ή ποτέ είπε στον εαυτό του..Βγήκε από τα σκεπάσματα, έφτασε στον διακόπτη και το σκοτάδι κρύφτηκεπίσω από τις γωνίες, δίνοντας στη θέση του στο φως που έκανε τύφλωσε τα μάτια του για λίγα δευτερόλεπτα...Προσπάθησε σιγά σιγά να τα ανοίξει και τότε είδε...Ακριβώς απέναντί του, ένα 5χρονο αγοράκι με ξανθές μπούκλες και αγγελικό πρόσωπο κι ένα χαμόγελο χαραγμένο στα χείλη του, καθισμένο στο πάτωμα να τον κοιτάει κατάματα! Πλειάδα συναισθημάτων τον βομβάριδσαν αστραπιαία...Απορία, φόβος, έκπληξη...Τι δουλειά είχε στο δωμάτιο του, ένα μικρό παιδάκι?

-Γεια σου, κατάφερε να ξεστομίσει...
-Χιχι!
-Εεε...Πως σε λένε?
-Χιχι...Ξέρεις...
-Όχι δεν ξέρω!Από κι ως που να ξέρω?
-Ξέρεις...Το νιώθεις μέσα σου..Το ένιωθες όλη την ημέρα, το ένιωθες τώρα που είχες ξαπλώσει...ξέρεις!
-Με μπερδεύεις, που με ξέρεις?Που ξέρεις τι νιώθω?Που είναι οι γονείς σου?
- Δεν έχω γονείς...Σε ξέρω, πολύ καλά.
-Με τρομάζεις.Από που έρχεσαι?
-Από πολύ μακριά...Πολύυυυ μακριά...
-Με τρομάζεις...
-Δε θα 'πρεπε. Χιχιχι!
-Τι θες από μενα?
-Χιχιχι...
-Λέγε τι θες από μένα?
-Ξέρεις...Όλοι έτσι φέρονται στην αρχή...Μετά, μαθαίνουν!
-Μαθαίνουν?Τι?
-Ποιος είμαι...
-Τι είσαι τέλος πάντων???
-Δώσε μου το χέρι σου...Μη φοβάσαι...Ένα μικρό παιδάκι είμαι, δεν μπορώ να σε πειράξω...Δώσε μου το χέρι σου και θα μάθεις ποιος είμαι.

Πλησίασε σιγά σιγά κι άπλωσε το χέρι του φένοντας το δίπλα στην μικροσκοπική παλάμα του παιδιού...Τα χέρια τους, ενώθηκαν και είδε...Ένιωσε...Κύματα ενέργεια τον διαπέρασαν...Φωνές...Άνρωποι...Κι ένας χώρος και στη μέση ένα ξύλινο κατασκεύασμα...Ένα φέρετρο!Έσκυψε να δει και είδε τον εαυτό του...Μέσα στο φέρετρο, ξαπλωμένο, ακίνητο, άσπρο...Τράβηξε το χέρι του μακριά από του παιδιού και κόλλησε στον τοίχο έντρομος!Το παιδάκι χαμογέλασε και είπε...
-Τώρα κατάλαβες...
-Είσαι ο........?
-Ναι...Αυτός...Και τώρα ξέρεις τι σε θέλω..
-Μα δεν γίνεται, δεν μπορεί...Όχι από τώρα...Είναι νωρίς!
-Κι όμως, γίνεται και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα να το αλλάξεις...Χιχιχι!
-Δηλαδή.........Αυτό ήταν?
-Ναι!Πιάσε το χέρι μου και πάμε. Δεν υπάρχει λόγος να αντιστέκεσαι...Κανένας!
-...Ώστε ως εδώ.
-Ως εδώ...Πάμε!

Φόβος...

Το παρών ποστ αφιερώνεται...Το που και σε ποιον θα το καταλαβεί αυτός που είναι να το καταλάβει...

Γιατί ο γαμημένος φόβος να εμποδίζει τις καρδιές?Γιατί να τις κρατάει αλυσοδεμένες σε "φαντάσματα" του παρελθόντος?Γιατί να κοιτάμε πίσω και όχι μπροστά?Σκατά...

- Only when we are no longer afraid do we begin to live.

- Fear grows in darkness; if you think there's a bogeyman around, turn on the light.

Dorothy Thomson

- Too many people are thinking of security instead of opportunity. They seem to be more afraid of life than death.

James F. Bymes

- Fear not for the future, weep not for the past.

Percy Bysshe Shelley

Untitled...

4:21 το ξημέρωμα...

Το σκοτάδι έχει απλώσει το πέπλο του και κυριαρχεί μέσα στο δωμάτιο, αλλά μία δέσμη φωτός αντιστέκεται...Το αρωματικό stick έχει ποτίσει την ατμόσφαιρα, με τον "μαστούρικο" καπνό του να διεισδύει στους αισθητήρες της μύτης κι απο κει στα εγκεφαλικά κύτταρα...Το άδειο ποτήρι ουίσκι έχει βοηθήσει κι αυτό στην δημιουργία ενός παράλληλου κόσμου...Ενός ονειρικού κόσμου, στον οποίον ό,τι θες γίνεται πραγματικότητα...Γυρίζω το κεφάλι και σε βλέπω ξαπλωμένη στο κρεβάτι, να αναπνέεις αργά και σταθερά. Το πανέμορφο πρόσωπο σου, γαλήνιο φωτίζεται από το λιγοστό φως...Αλλά δεν χρειάζεται φως για να λάμψει. Ακόμα και τώρα, η ακτινοβολία που εκπέμπεις βρίσκεται σε επαγρύπνηση...Κι εγώ ζηλεύω...Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και το κορμί σου έχει εξαφανιστεί...Είναι αυτός ο κόσμος, ο ονειρικός...Το πιστόλι είναι τώρα πια κολλημένο στον ουρανίσκο και παντού βασιλεύει μία τρομακτική ησυχία. Η μοναδική σφαίρα που βρίσκεται στον γεμιστήρα έχει προορισμό. Έχει προγραμματίσει την πορεία της και πλέον το μόνο που της απομένει είναι να της δώσουν το έναυσμα για την σύντομη κούρσα της...Ρίχνω μια τελευταία ματιά στο κρεβάτι και το δάχτυλο χαϊδεύει απαλά τη σκανδάλη...Η απόφαση πια δεν μπορεί να αλλάξει. "Τα πάντα πρέπει να γίνουν όπως είπαμε...Έτσι δεν είναι?" ρωτάω τον εαυτό μου, ο οποίος αδυνατεί να δώσει μια απάντηση από τον τρόμο γι αυτό που θα ακολουθήσει..."Τι φοβάσαι?Αφου το συμφωνήσαμε! Δεν έχει τελικά τα κότσια να το κάνεις, το ήξερα ότι την τελευταία στιγμή θα φοβηθείς...Δειλέ!" Αυτό ήταν...Είπα την κατάλληλη λέξη...Δεν ήμουν δειλός, όχι δεν ήμουν...Το δάχτυλο άρχισε να πιέζει τη σκανδάλη με αποφασιστηκότητα και τώρα πια όλα θα άλλαζαν...Η σφαίρα είχε αρχίσει το ταξίδι της και δεν είχε σκοπό να φρενάρει...
Το τελευταίο πράγμα που πρόλαβα να αντικρύσω ήταν η οθόνη του υπολογίστη...Ένα ανοιχτό παράθυρο και πάνω δεξιά μια φωτογραφία σου...και τα τελευταία λόγια...

ΕΓΩ: Σε αγαπώ...Σε αγάπησα...
ΕΣΥ: Τι λες παιδί μου? Ναι καλά...
ΕΣΥ: Γιατί δεν απαντάς?
ΕΣΥ: Που είσαι ρε?Έφυγες?
ΕΣΥ: Γκρρρρρρ!!!Απάντα!!!
ΕΣΥ: Με νευριάζεις...
ΕΣΥ: Καλά μη μιλας...Χέστηκα!

Θέλω να κάνω τόσα πολλά που δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα...

Φίλα με!

Μόλις συναντηθήκαμε και είπαμε το πρώτο "γεια" τα μάγουλά σου πήραν ένα ελκυστικό κόκκινο χρώμα. Σκεφτήκαμε που να πάμε και αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα στην αρχή και μετά θα βλέπαμε...Περπατήσαμε για λίγο χωρίς να ακουμπήσουμε ο ένας τον άλλον...Χωρίς να κάνουμε κάποια κίνηση ο ένας προς το κορμί του άλλου. Προχωρούσαμε τυπικά, μιλώντας απλά περί ανέμων και υδάτων και σχολιάζοντας τους πάντες και τα πάντα...Η συνέχεια ήταν πιο απελευθερωμένη, τα πρώτα γελάκια άρχισαν και τα πρώτα σκουντήματα έκαναν την εμφάνιση τους!Ένα παγκάκι βρέθηκε ελεύθερο στον δρόμο μας και δεν χάσαμε την ευκαιρία. Κάτσαμε εκεί και μπροστά μας η πόλη απλωνόταν σαν χαλί με φώτα. Τα πειράγματα τώρα έδιναν κι έπαιρναν και τα γέλια είχαν φτάσει σε "ικανοποιητικό" σημείο. Και οι δυο μας μέσα μας καταλαβαίναμε ότι κάτι γινόταν. Εγώ τουλάχιστον από την μεριά μου, ένιωθα να τραντάζεται όλο μου το είναι. Αισθανόμουν πανευτυχής που βρισκόμουν εκείνη την ώρα, σ'εκείνο το παγκάκι μαζί σου. Και το ίδιο πίστευα ότι αισθανόσουν κι εσύ...Το χέρι μου πια ακουμπούσε το δικό σου και τα μάτια μας έπαιζαν το δικό τους κυνηγητό-κρυφτό...Ο κόσμος που περνούσε από μπροστά μας, μου φαίνονταν σαν μίλια μακριά. Η παρουσία σου σκέπαζε τα πάντα...Το αστείο μου σ'έκανε και γέλασες. Σε κοίταξα στο στόμα και έμεινα για ακόμη μια φορά έκπληκτος με το πανέμορφο χαμόγελο σου. Και τότε σταμάτησες απότομα να γελάς και δύο λέξεις σου ξέφυγαν "Φίλα με"... Εκεί ήταν που σταμάτησαν όλα, ο χρόνος, η σκέψη, η καρδιά..."Τι με κοιτάς?Δεν άκουσες?" ήταν η επόμενη πρότασή σου!Όντως αυτό πίστεψα, δεν μπορεί να είχα ακούσει καλά!Και το πρόσωπο σου πλησίασε στο δικό μου, τα μάτια σου έφταναν ολοένα και πιο κοντά στα δικά μου και τότε τα χείλη μας ακούμπησαν!Το αίσθημα δεν ήταν πρωτόγνωρο, ήταν όμως καλύτερο από κάθε άλλη φορά. Αισθανόμουν τα χείλια σου σαν να μην τα ξαναέβλεπα ποτέ. Προσπαθούσα να κρατήσω κάθε δέκατο του δευτερολέπτου έτσι ώστε να μου μείνει για πάντα αυτή η γεύση, αυτή η μυρωδιά...Όλο μου το κορμί είχε παραδοθεί σε αυτές τις δύο γραμμές που σχηματίζουν το στόμα..."Είδες που άκουσες καλά?" μου πέταξες! Δεν μπορούσα να απαντήσω, τα λόγια δεν έβγαιναν, το μόνο που κατάφερα να ψελλίσω ήταν "Ναι..."


Κάπως έτσι έχω ονειρευτεί την έξοδο μας...

Αφιερωμένο...

Θέλω να σου γράψω...Να σου πω αυτά που θέλω, αλλά δεν γίνεται. Μας χωρίζουν πολλά, αλλά σε νιώθω τόσο κοντά μου!Περιμένω με ανυπομονησία. Ξέρεις τι... Δεν ξέρω πως, αλλά με κάνεις πολύ χαρούμενο...Ή μάλλον ξέρω, γιατί είσαι αυτό που είσαι. Ποτέ σου μην αλλάξεις...ποτέ!Θα κερδίσεις πολλά έτσι, γιατί το αξίζεις. Αξίζεις πολλά περισσότερα από αυτά που θα σου δοθούν!Μπορεί να μην το ξέρεις εσύ, αλλά το ξέρω εγω. Είσαι ξεχωριστή κι αυτό φαίνεται, το δείχνεις χωρίς να το επιδιώκεις...Ίσως αυτό είναι που σε κάνει τόσο γλυκιά...Ίσως και όχι. Αυτήν την στιγμή το μόνο που θέλω είναι να ήμουν μαζί σου...Απλά να σ'είχα δίπλα μου και να σε κοιτάω, στη συνέχεια να σε πάρω αγκαλιά και να σε κρατήσω εκεί...Μέσα στα χέρια μου...Και να σε κρατούσα εκεί, να σε μύριζα, να σε ένιωθα...Αυτό, τίποτα άλλο! Φιλιά...

Κουίζ: Η ζωή στο γραφείο...

1) Πόσα άτομα αντιπαθείτε στη δουλειά σας;

α)Κανένα, τους πάω όλους.
β)1-2
γ)3-4
δ)Τα περισσότερα.

2) Πόσα άτομα συμπαθείτε στη δουλεία σας;

α)Όλους.
β)Ε εντάξει, οι περισσότεροι καλοί είναι.
γ)Κανά-δυο.
δ)Ούτε έναν…

3) Σας έχει έρθει ποτέ να πλακώσετε συνάδελφο σας;

α) Όχι, αφού τα πάω καλά με όλους.
β) Μπα, πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε.
γ) Ε, δε θα έλεγα και όχι.
δ) Αν μου έχει έρθει λέει; Μια και δυο…

4) Αν ήσασταν για μια μέρα στην θέση του διευθυντή θα…

α) Έδινα σε όλους ρεπό.
β) Απολάμβανα τις ανέσεις.
γ) Τους έβαζα περισσότερη δουλειά.
δ) Μαρτυρούσαν την ώρα και τη στιγμή.

5) Απολύεστε από την δουλειά…Τι κάνετε;

α) Ζητάτε συγνώμη που δεν κάνατε σωστά την εργασία σας.
β) Δεν πειράζει, υπάρχουν κι αλλού δουλειές.
γ) Νευριάζετε, αλλά δέχεστε την απόφαση.
δ) Τα παίρνετε στο κρανίο κι αφού είστε πια απολυμένοι, αρχίστε τα καντήλια σε όσους σας έκαναν τη ζωή δύσκολη όλον αυτό τον καιρό.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Περισσότερα α: Καλοκάγαθος, δέχεστε πάντα τις αποφάσεις των ανωτέρων χωρίς να φέρετε αντίρρηση και παρόλο που πολλοί σας φθονούν, εσείς συνεχίζετε να τους αγαπάτε.

Περισσότερα β: Ψιλό στ’ αρχίδια σας όλα, δε θέλετε να μπλέκετε σε καβγάδες και ούτε έχετε δημιουργήσει σχέσης συμπάθειας – αντιπάθειας. Το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι πώς να περάσετε εσείς καλά.

Περισσότερα γ: Δεν είστε και ο πιο ήσυχος τύπος του γραφείου. Υπάρχουν άτομα με τα οποία δε θα θέλατε να έχετε σχέση, αλλά και άλλα με τα οποία δένετε. Μπορεί να μην δέχεστε πάντα τις αποφάσεις του αφεντικού, αλλά τελικά «λυγίζετε».

Περισσότερα δ: Απορώ πως είστε ακόμα στη δουλειά…Οι αντιπάθειες και τα μίση είναι περισσότερες από της ήττες του Ολυμπιακού στα εκτός έδρας του Τσάμπιονς Λιγκ. Περιμένετε την ευκαιρία για να τους δώσετε ένα καλό μάθημα!

Κι όμως οι άντρες κλαίνε...

To Love Or Not To Love...

Την είχε γνωρίσει σε ένα πάρτυ μασκέ...Του είχε μιλήσει ο φίλος του γι αυτήν και ναι, ήταν ακριβώς όπως την φανταζόταν. Μελαχροινή, πολύ όμορφη, με απίστευτο χαμόγελο!Απλά είχαν συστηθεί, δεν είχαν μιλήσει, αλλά αυτού του άρεσε από την πρώτη στιγμή...Μετά από αρκετό καιρό και όταν την είχε ξεχάσει, έμαθε από τον φίλο του, ότι τα φτιάξανε, ότι ειναι πια μαζί. Είχε χαρεί πάρα πολύ όταν το άκουσε αυτό, αφού επιτέλους ο φίλος του ήταν με μία κοπέλα πολύ καλή και σε χαρακτήρα και σε εμφάνιση!Η σχέση τους προχωρούσε κανονικά και μιλούσαν στο τηλέφωνο αρκετά συχνά...Ο άλλος την έβλεπε που και που σε καμιά συγκέντρωση φίλων, ενώ μια φορά την είχε καλέσει σπίτι του, όταν ήταν και ο φίλος του μαζί!Και έρχεται μια μέρα, που μαθαίνει ότι ο φίλος του της ζήτησε να χωρίσουν. Στην αρχή δεν το πίστευε, δεν ήθελε να το πιστέψει. Μεγάλη μαλακία, έλεγε και ξαναέλεγε, δεν έπρεπε να κάνει κάτι τέτοιο...Έπρεπε να προσπαθήσει περισσότερο!
Η επόμενη μέρα τους βρήκε όλους μαζεμένους σε ένα σπίτι. Μαζί τον φίλο του και αυτή. Ο φίλος του, δεν της μιλούσε, ή μάλλον ούτε καν την κοίτζε. Αυτή, ήταν την περισσότερη ώρα με τον άλλον. Αραγμένοι στον καναπέ, μιλώντας περί ανέμων και υδάτων, γελώντας, γαργαλώντας ο ένας τον άλλον!Τότε είχε νιώσει κάτι, σαν κάτι μέσα του να τον ταρακούνησε, να τον αφύπνησε. Είχε καιρό να νιώσει αυτό το συναίσθημα του "φλερτ" (όπως το έβλεπε αυτός τουλάχιστον) και του άρεσε ιδιαίτερα...Από την άλλη όμως, αισθανόταν και άσχημα για τον φίλο του. Μπορεί να την είχε χωρίσει ο φίλος του, αλλά και πάλι δεν ήταν ότι καλύτερο μετά από μία μέρα που πέρασε, να γελάει και να "χαιδεϋεται" με άλλον...Προσπάθησε να κρατήσει μία ισορροπία, έτσι ώστε να μην υπερβάλει με την στάση που κρατούσε, αλλά και να μην την "ακυρώσει" τελείως!Οι συζητήσεις που έγιναν νωρίς το πρωί μεταξύ αυτού και αυτής για τον φίλο, τους έφερε ακόμα πιο κοντά, όσον αφορά τις απόψεις περί σχέσεων. Τότε ήξερε ότι κάτι ένιωθε γι αυτήν.Οι μέρες πέρασαν και η επαφή τους, δεν είχε χαθεί τελείως, αλλά δεν ήταν και καθημερινή. Ο ίδιος πίστευε ότι δε θα τη ξαναέβλεπε, αλλά ευτυχώς έκανε λάθος. Την Κυριακή θα έκαναν πάρτυ τρία παιδιά (το ένα από αυτά ήταν ο φίλος του) μαζί σε ένα παραλιακό κλαμπ (2 γιορτή και 1 γενέθλια). Και ήταν κι αυτή...Ήταν καλεσμένη, από άλλον και όχι από τον φίλο...Δεν θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς άλλωστε. Και χάρηκε τόσο πολύ που την είδε. Είχε καιρό να χαρεί έτσι. Μιλούσανε, γελούσανε, "έπαιζαν", μέχρι και χορό χόρεψε ο άλλος μαζί της...Και τα γέλια συνεχίστηκαν. Και μαζί με αυτά συνεχίστηκαν και οι τύψεις...Ήταν σωστό αυτό που έκανε?Ήταν λάθος?Μαλακία σε φίλο???
Μετά και το τρίτο ποτό, οι μπηχτές δεν άργησαν να έρθουν από την μεριά του...Πολλές και διάφορες. Η άλλη προσπαθούσε να τον φέρει σε δύσκολη θέση, αλλά αυτός κατάφερνε και ξέφευγε...Το ήθελε όμως?
Μήπως ήθελε απλά να την πιάσει και να την φιλήσει?Αλλά μπροστά στον φίλο δεν θα τολμούσε ποτέ κάτι τέτοιο...Συζητήσεις επί συζητήσεων και πάει λέγοντας, ώσπου κάποια στιγμή κάποιος άσχετος της την έπεσε στα φανερά. Αφού μίλησε με τον "άσχετο", ήρθε ξανά πίσω και εκείνος συνέχισε να την "πειράζει". Αυτή γελούσε και κάποια στιγμή ο "άσχετοσ" της έκανε νόημα να πάει δίπλα του. Αυτός, την κράτησε, δεν την άφησε...Και όταν η ερώτηση "γιατι δεν μ' αφήνεις?Φοβάσαι για τον φίλο σου?" βγήκε από τα χείλη της, αυτός πάγωσε.Τι να έλεγε...Τελικά το μόνο που κατάφερε να πει ήταν "Όχι, για άλλο λόγο δε σ'αφήνω...Εξάλλου το κινητό σου θα θέλει"...Και ναι, είχε δίκιο 10 λεπτά αργότερα είχε πάρει το κινητό της. "Τελικά είχες δίκιο" του είπε...Ο άλλος απλά χαμογέλασε κι έκανε ένα νεύμα σαν να έλεγε "Στα λεγα". Η συνέχεια τους βρήκε ακόμα μαζί να συζητάνε...Όταν τα φώτα άναψαν και ήρθε η ώρα να φύγουν, την είχε κρατήσει από την μέση και προχωρούσανε..Και μπροστά ο φίλος...(Ντροπή?) Στην επιστροφή στο αυτοκίνητο, αυτός έκανε άλλη μία σωστή πρόβλεψη "Σε μία ώρα το πολύ θα χτυπήσει το κινητό σου" της είπε...Σε μισή ώρα η πρόβλεψη επαληθεύτηκε...Το μήνυμα ήταν από τον άσχετο κι αυτή γύρισε και του χαμογέλασε λέγοντας του πάλι ότι βγήκε αληθινός...

Εξώπορτα, πόρτα, σκάλες, κρεβάτι....ύπνος πουθενά, στριφογύριζ συνέχεια μην μπορώντας να βγάλει από το μυαλό του αυτή...Την έβλεπε παντού, σε κάθε του σκέψη, σε κάθε του βλέμμα στο δωμάτιο, αυτή ήταν εκεί, στοιχειώνοντας το ξημέρωμα του...Και ο πόνος στο στομάχι γινόταν όλο και πιο δυνατός..Αλλά δεν ήταν πόνος σωματικός...Ήξερε τι ήταν...Ήταν αυτός ο κόμπος που σε πιάνει, όταν ερωτεύεσαι...

Summer Memories

(Πριν ξεκινήσει κάποιος να διαβάσει αυτό το ποστ θα πρέπει να πω ότι έχει πολλές λεπτομέρειες και ίσως γίνει κουραστικό. Πράγμα που προσωπικά δεν με ενδιαφέρει γιατί αυτές τις αναμνήσεις ήθελα να τις γράψω κάπου για να τις έχω για πάντα. Αν και τα καλύτερα βρίσκονται μέσα στο μυαλό, θέλω πολύ να διαβάζω που και που τις στιγμές που πέρασα).

Prologue

Αναχωρήσαμε Δευτέρα μεσάνυχτα με προορισμό την Κέρκυρα...Προηγουμένως είχε προηγηθεί το μίνι ταξίδι Κηφισός - Πάτρα με ΚΤΕΛ. Οι δύο φίλοι μου κι εγώ ήμασταν πια έτοιμοι για να περάσουμε τις διακοπές μας. Ο ένας (ο Η.)είναι ο κολλητός μου. Αλλά όταν λέω κολλητός, εννοώ κολλητός. Τον άλλον (τον Π.) τον ξέρω από το νηπιαγωγείο και είμαστε πολύ καλοί φίλοι από τότε. Σε γενικές γραμμές είμαστε χαμένοι με αυτόν, αλλά ευτυχώς έχουμε κρατήσει τις καλοκαιρινές μας διακοπές, τις οποίες περνάμε κάθε χρόνο και οι 3 μαζί! Μεσάνυχτα λοιπόν και το Europa Palace, αναχώρησε από την Πάτρα...Τρεις πλαστικές καρέκλες στο κατάστρωμα ήταν αρκετές για μας και εκεί περάσαμε όλο το ταξίδι. Με μερικές βόλτες στα σαλόνια και στα μπαρ του πλοίου και μερικές στιγμές απόλυτης σιωπής με τα CD του ο καθένας, το ταξίδι έλαβε τέλος και γύρω στις 7 το πρωί, πιάσαμε Κέρκυρα. Το ταξί μας πήγε στο ξενοδοχείο (Arcadion) και ξεραθήκαμε αμέσως γιατί ήμασταν ψόφιοι.

DAY 1

Γύρω στις 4 την επόμενη μέρα σηκωθήκαμε κι αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα, για να λάβουμε τα πρώτα δείγματα από την πόλη. Τέλεια...Τα McDonalds που βρισκόντουσαν ακριβώς κάτω από το ξενοδοχείο έγιναν ένα είδος στεκιού για εμάς αφου τα τιμούσαμε δεόντως κάθε μεσημέρι και μερικές φορές και βράδυ. Τα δρομάκια της πόλης πλημμυρισμένα από κόσμο, μας έβαλαν για τα καλά στο κλίμα του νησιού. Άνθρωποι όλων των ηλικιών και όλων των φυλών, χάζευαν τα μαγαζιά, με τα παραδοσιακά αλλά και τα μοντέρνα πράγματα που πουλούσε ο καθένας. Το βραδάκι πήγαμε σε ένα μπαρ στο Παλαίό Φρούριο με καταπληκτική θέα και πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Συνέχεια είχε το Destilj, ένα μπαροκλαμπ, με χαμηλή μουσική ευτυχώς και ωραίο κόσμο...Μετά γυρίσαμε στο hotel, στο οποίο αράξαμε και συζητήσαμε για διάφορα μέχρι που μας πήρε ο ύπνος!

DAY 2

2 παρά κάτι σηκωθήκαμε κι είπαμε να πάμε για μπανάκι. Να τονίσω σε αυτό το σημείο, ότι δεν είχαμε αυτοκίνητο και κινούμασταν με ΚΤΕΛ και ταξί, το οποίο δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Αποφασίσαμε να πάμε κάπου κοντά για να κάνουμε μια βουτιά και τελικά πήγαμε στο Κανόνι. Η παραλία δεν είχε τπτ το ιδιαίτερο, ωστόσο περάσαμε αρκετά καλά, αφού από τον μόλο κάναμε βουτιές κάθε είδους, θυμόμενοι έτσι τα (πιο) παιδικά μας χρόνια...Μετά τα παραλία, σειρά είχαν τα McDonalds και ύστερα το ξενοδοχείο, για άραγμα μέχρι την απογευματινή βόλτα στα σοκάκια. Η βραδινή έξοδος, περιελάμβανε Crystal...Ένα κλαμπ στο εμπορικό κέντρο. Όσο κι αν δεν μ'αρέσουν αυτά, δεν μπορώ να πω ότι πέρασα άσχημα Με τα ποτάκια μας, τα οφθαλμόλουτρά μας περάσαμε αρκετά καλά μέχρι που το στομάχι μας άρχισε να διαμαρτύρεται...Γυρίζοντας στην πόλη, μας περίμενε μια έκπληξη, αφού τα βρήκαμε όλα κλειστά, αλλά τελικά ψάξαμε και βρήκαμε μία creperie (EverGreen), στην οποία κάναμε και τις πρώτες μας γνωριμίες. 3 εμείς, 5 αυτές. Ελληνίδες, σπούδαζαν στην Κέρκυρα. Τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά η ατμόσφαιρα είχε έναν ευχάριστο τόνο με πλάκες, αστεία και ψιλοπειράγματα! Χωρίς να ανανεώσουμε το "ραντεβού" μας, χαιρετηθήκαμε και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, όπου ακολούθησαν τα της προηγούμενης μέρας.

DAY 3

Σήμερα θα πηγαίναμε στη Γλυφάδα. Μία από τις πιο γνωστές παραλίες της Κέρκυρας. Φτάνοντας εκεί καταλάβαμε και το γιατί. Καταπληκτικά νερά σε μία μαγευτική τοποθεσία και φυσικό ήταν να υπάρχει απίστευτη κοσμοσυρροή. Εμείς απολαύσαμε το μπάνιο μας και μέσα στη θάλασσα, αλλά κι έξω από αυτήν, κοιτώντας τις όμορφες παρουσίες που κυκλοφορούσαν στην παραλία. Η συνέχεια ήταν ίδια με τις προηγούμενες μέρες. Μαμ στα McDonalds, άραγμα στο ξενοδοχέιο, βόλτα το απόγευμα και το βράδυ Destilg για μπύρες!

DAY 4
Σήμερα ο Π. ήταν ψιλοάρρψστος κι αποφασίσαμε να μην πάμε για μπάνιο...Κάναμε την βολτίτσα μας στα "καντούνια", κάτσαμε για καφέ και μετά...ναι καλά το καταλάβατε...McDonalds!Το βράδυ θα έπαιζε dj στο Crystal η Εύη Αδάμ και θα είχε και διάφορα happenings!Οπότε είπαμε να πάμε, να δούμε και τίποτα...Ετοιμαστήκαμε, φτιαχτήκαμε και ξεκινήσαμε ωραία και καλά...Καθώς πηγαίναμε έπιασε και ένα ψιλόβροχο...
- Καλησπέρα, για το μπαρ...
-Θα περάσετε σε κανά μισάωρο με τρία τέταρτα γιατί η βροχή μας τα χάλασε και βάζουμε τραπέζια μέσα...
-ΟΚ

Εντάξει λέμε, τους τα γάμησε η βροχή, ας περιμένουμε...Ο Η. λέει: "΄Μήπως φάγαμε πόρτα?" Μπα λέμε...Δεν παίζει...Πάμε μετά από τρία τέταρτα.

-Γεια σας, για το μπαρ
-Θα περάσετε σε καμιά ώρα παιδιά γιατί..............
Δεν κάτσαμε να ακούσουμε τη συνέχεια, φύγαμε με ελαφρά πηδηματάκια και την κάναμε για ένα μπαράκι, με απαλή μουσική και μπυρίτσες!Ναι, ο Η. είχε δίκιο! Η συνέχεια γνωστή...

DAY 5
Την τελευταία μας μέρα είπαμε να πάμε στις νεροτσουλήθρες!Το πως περάσαμε δε λέγεται...Απίστευτα,τρελό γέλιο, ξαναγίναμε κοινώς πιτσιρίκια.Κάθετες,κλειστές,με κουλούρα η χωρίς, περάσαμε 3 ώρες περίπου μες στην τρελή χαρά...Τα σημάδια πόνου (στους αγκώνες και στην ουρά) που μένουν μέχρι σήμερα, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να επισκιάσουν τα συναισθήματα που νίωσαμε...
Φεύγοντας μας έπιασε μία πείνα και είπαμε να αλλάξουμε "εστιατόριο" και τελικά φάγαμε στα McDonalds...Το βράδυ, περάσαμε μπροστά από το Crystal και πήγαμε στο διπλανό...Στο Au Bar. Τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά με αυτά που είχα πιει, όλα φαίνονταν ικανοποιητικά! Γυρίσαμε στην creperie και ντερλικώσαμε...Γύρω στις 6 κοιμηθήκαμε και στις 10 το ξυπνητήρι σήμανε το τέλος των διακοπών....

Epilogue

Το πλοίο έφυγε κατά τη 1 και επιστρέψαμε Πάτρα, αναπολώντας το νησί των Φαιάκων! Σίγουρα αυτές οι διακοπές θα μου μείνουν. Μπορεί να φανώ και λίγο πλεονέκτης, αλλά ήθελα μια βδομάδα παραπάνω. Δεν κάτσαμε όσο θα θέλαμε και σίγουρα 6-7 μέρες ακόμα θα ήταν ότι πρέπει...Δεν πειράζει, next year...

Adios

Τα λέμε σε καμιά βδομάδα παίδες...Καλά να περάσετε...Τουλίπα μου το ξέρω ότι θα σου λείψω, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιως :P Όσο για τους άλλους, μην κλαίτε...Θα επιστρέψω σύντομα! :D Φιλιά σε όλους...Κέρκυρα σου'ρχομαιιιι!!

Tears

Πόσο αξίζει ένα δάκρυ?

Ξηρασία!

Έχουν περάσει περίπου δύο χρόνια από τότε που έγραψα την τελευταία λέξη...Το τελευταίο μου ποίημα...Από τότε δε ξέρω, η έμπνευση με έχει αφήσει για τα καλά. Το μυαλό μου δεν μπορεί να δουλέψει όπως τότε. Δεν έχει χρόνο, δεν έχει (προ)διάθεση. Μήπως γίνομαι κι εγώ σαν όλους τους άλλους?Μήπως χάνω κάτι για το οποίο ήμουν υπερήφανος?Μήπως μεγαλώνω γαμώ την τρέλα μου?

Αναμνήσεις...

Τι θα έχω να θυμάμαι από τις διακοπές μου στην Στούπα (χωριό κοντά στην Καλαμάτα)

- Τη βόλτα που κάναμε το βράδυ. Υπήρχαν μόνο Αλβανοί, Γερμανοί και Ολλανδοί. Έλληνες πετυχαίναμε μία στο τόσο.

- Τον ήλιο που για ακόμη μια φορά με έκαψε στους ώμους και στα πόδια, κάνοντας με να υποφέρω όταν προσπαθούσα να κοιμηθώ.

- Τις μαζορέτες(Fungirls 200s6) στο τουρνουά beach volley...Είχαν απίστευτα σώματα και κάθε φορά που έκαναν το χορευτικό τους, πήγαινα κοντά για να παρακολουθήσω...

- Την παραλία στο Μαρμάρι (περιοχή κοντά στο ακρωτήριο Τέναρο). Απίστευτη ζεστή θάλασσα, από την οποία δεν ήθελα να βγω!

- Την γουρνοπούλα που "τσακίσαμε" το βράδυ πριν φύγουμε και τις μπύρες που ήπια.

- Την κυρά-Λέλα, η οποία με έκανε να σκεφτώ ότι όταν ένας άνθρωπος θέλει πολύ κάτι, το καταφέρνει...

- Την Γερμανίδα (ή Ολλανδέζα) που έβλεπα κάθε βράδυ αλλά ποτέ δεν τόλμησα να της μιλήσω!

- Τον ημιτελικό της Ιταλία κόντρα στη Γερμανία. Το εστιατόριο ήταν γεμάτο από Γερμανούς και ήμουν από τους λίγους που πανηγύρισαν. Στη συνέχεια έβλεπα παντού κλαμμένα πρόσωπα και φώναζα "Δεν πειράζει...Την επόμενη φορά"!

- Τη φανταστική Σφέλα (τοπικό τυρί)...

- Τον αστυνόμο που μας απείλησε ότι θα μας γράψει αν ξαναφήναμε το αυτοκίνητο εκεί..."Έχεις δίκιο, αλλά έχει κανένα parking το χωριό και δεν το ξέρω"? είπε ένας από μας..Τον βουλώσαμε κι έφυγε!

- Τις ειδήσεις του καιρού, που παντού έλεγε, βροχές και καταιγίδες κι εμείς απολαμβάναμε τον ήλιο και τη ζέστη σε όλο τους το μεγαλείο.

- Αυτά και άλλα πολλά...